ocurrir — формы
Как этот глагол меняется по временам и лицам.
настоящее (presente)
| yo | ocurro |
| tú | ocurres |
| él/ella/usted | ocurre |
| nosotros | ocurrimos |
| vosotros | ocurrís |
| ellos/ellas/ustedes | ocurren |
прошедшее законченное (pretérito indefinido)
| yo | ocurrí |
| tú | ocurriste |
| él/ella/usted | ocurrió |
| nosotros | ocurrimos |
| vosotros | ocurristeis |
| ellos/ellas/ustedes | ocurrieron |
прошедшее незаконченное (pretérito imperfecto)
| yo | ocurría |
| tú | ocurrías |
| él/ella/usted | ocurría |
| nosotros | ocurríamos |
| vosotros | ocurríais |
| ellos/ellas/ustedes | ocurrían |
будущее (futuro simple)
| yo | ocurriré |
| tú | ocurrirás |
| él/ella/usted | ocurrirá |
| nosotros | ocurriremos |
| vosotros | ocurriréis |
| ellos/ellas/ustedes | ocurrirán |
условное наклонение (condicional)
| yo | ocurriría |
| tú | ocurrirías |
| él/ella/usted | ocurriría |
| nosotros | ocurriríamos |
| vosotros | ocurriríais |
| ellos/ellas/ustedes | ocurrirían |
сослагательное наклонение, настоящее (subjuntivo presente)
| yo | ocurra |
| tú | ocurras |
| él/ella/usted | ocurra |
| nosotros | ocurramos |
| vosotros | ocurráis |
| ellos/ellas/ustedes | ocurran |
сослагательное наклонение, прошедшее (subjuntivo imperfecto)
| yo | ocurriera |
| tú | ocurrieras |
| él/ella/usted | ocurriera |
| nosotros | ocurriéramos |
| vosotros | ocurrierais |
| ellos/ellas/ustedes | ocurrieran |
повелительное наклонение (imperativo)
| tú | ocurre |
| él/ella/usted | ocurra |
| nosotros | ocurramos |
| vosotros | ocurrid |
| ellos/ellas/ustedes | ocurran |